آنی در تهران !!

خلاصه هرجوری بود ما رسیدیم به تهروان .وقتی وارد شدم اینقدر هوا گرم بود که احساس کردم الانه که بمیرم ولی باید زنده میموندم تا به شرکت برسم و ماموریت رو به انجام میرسوندم

به شرکت که رسیدم با مدیر مالیش صحبت کردم و اون گفت باید انبارهای شرکت سابق رو به یه نیروی جدید تحویل بدم یعنی باید راه و چاه حسابداری انبارو بهش یاد بدم !!!!!

مردک از شانس من شیرازی بود از اون شیرازهای عوضی که من به شدت ازشون بدم میاد از اونایی که تا اسم شهر منو میشنون سوتی میزنن که وا؟!!! (نمیدونم از اتفاقی که توی این شهر افتاده خبر داشت یا نه فقط چند روز نبودم توی این شهر جنایتی اتفاق افتاده که الان تیتر روزنامه های ایران شده کلافه شدم .....)

خلاصه این مرد اعصاب خورد کن سابقه کارش 10-12ساله که بیشترش هم مدیر بوده و حالا در انباری که من توی شیراز سروسامونش دادم مونده و عین خری که تو گل گیر میکنه گیر کرده هرچی من بهش میگم بابا وروردی باید به بهای تمام شده ثبت بشه راه نداره همش حرف خودشو میزنه و منم که خسته ام میذارمش به امان خدا و ساعت 6:30 برمیگردم هتل و اونجا تنهام برا همین از هتل میزنم بیرون تا انقلاب راهی نیست میروم دوتا کتاب میخرم(خداحافظ گاری کوپر و وقتی نیچه گریست) و بعدش برگشتم هتل تا دوستم که برا خرید رفته برگرده و با هم شام خوردیم و اگه اشتباه نکنم دوستم با پسری قرار داشته آخه زیادی هیجان زده است !!!!

روز بعدشم با سرو کله زدن با این مرد گذشت و من بی توجه به حرفای اون روشی که توی شیراز داشتم رو اجرا کردم نمی تونستم بیشتر توی این شهر بمونم همه چیزش کلافه ام کرده بود به خصوص این مرد که شدیدا دوست داشت با لهجه شما بچه تهرونی ها حرف بزنه و زیرآب زدن هم از قیافه اش میبارید و من از این آدمها چندشم میشه به خصوص از نوعایی بود که جلوت ازت تعریف میکنن ها !!

شرکت تهرونیم خیلی کلاسش بالا بود و میشد مسنجرش رو باز کرد در نتیجه من برا چنتا از بچه ها پیغام گذاشتم و با نیما هم چت کردم و قرار شد تا تهرانم با خانومش بیاد فیلم بابل رو بده و خودشو خلاص کنه .

از قبل هم با لیلا قرار داشتم که همو ببینم ولی تا روز چهارشنبه باید صبرمیکردیم.روز سه شنبه هم گذشت و من شب رو تنهایی سپری کردم و تا صبح هزار بار تب داشتم و حالم خوب نبود نمیدونم چرا و کتاب خوندم تا شاید بهتر بشوم !

روز چهارشنبه هوا بارونی شد از اون بارون هایی که دوست دارم و شبش هم خاطره انگیز شد و خستگی این چند روز از تنم بدر کرد .ساعت 5:45 با لیلا قرار داشتم و گفتم میرم هتل بعدش میروم براش گل میخرم ولی خودمو که رسوندم هتل اون زودتر اومده بود وقتی پذیرش هتل همونی که بهش میگفتم فشن بهم گفت مهمون دارین و من اولش نفهمیدم چی میگه دوباره تکرار کرد مهمونتون توی لابی منتظره .اووووه لیلای من و ماچ و بوسه و بعدش از فشن جون اجازه خواستم که مهمونم رو ببرم بالا و اون گفت استثنان اجازه میده!!!!!

با لیلا رفتیم بالا آماده شدم و رفتیم یه دوری بزنیم و یه کافی شاپ بزنیم با هم و لیلا جان عین این مامانا نذاشت من حساب کنم و خودش رفت سفارش داد و خودش حساب کرد و بعدشم من هی حرف زدم هی حرف زدم هی حرف زدم و اونم هی گوش داد هی گوش داد ......(به نظرم یه آن شرلی واقعی باید ویژگی مهم داشته باشه:1.اینکه بتونه زیاد حرف بزنه بدون یه ذره خستگی.2.لاغر مردنی باشه...3.موهاش قرمز باشه ...4.کم مک داشته باشه....5.پر از انرژی باشه تو بدترین شرایط در آرزوی آبهای نقره ای خودش غلط بزنه!!!!) و من از همه این ویژگی ها همه رو دارم و فقط موهام قرمز نیست که اونم البته بوده ولی به مدد دعای شبانه روزی دیگه قرمز نیستش..

برا لیلا با حافظم یه فال گرفتم و بهش دادم گفت خیلی درست گفته !!!بهش گفتم حافظ فقط به من جواب نمیده برا بقیه هرچی بگیریم درسته بهش گفتم اگه به کسی دیوان حافظ هدیه بدم بین من و اون جدایی میافته ؟!!! خندیدیم و گفت یادش بندازم که حافظ رو بهم برگردونه ولی مثل همیشه یادم رفت .از لیلا که خداحافظی کردم برگشتم اتاقم و رفتم حمام به توصیه لیلا جانم

وقتی اومدم بیرون تلفنم زنگ خورد و لیلا بود گفت حافظ رو برام گذاشته پذیرش هتل و بیام ببرمش و بهش گفتم دختر میبردیش و خندید که نه هیچی هم نه حافظ و جدایی!!

البته از نیما هم پیغامی داشتم که حدود نه میان دنبالم یه شب چنتا وعده ملاقات ....

رفتم از گل فروشی کنار هتل چنتا شاخه گل خریدم آخه هنوز وقت داشتم تا اومدن نیما و خانومش .بهدشم نیما و خانومش بهار اومدن و با هم رفتیم بیرون .نیما بهم میگه دختر نترسیدی از اینکه با ما بیرون بیایی؟گفتم هه هه به قیافت نمی آد بخوای کلیه های منو دربیاری و بفروشی و خلاصه رفتیم شام خوردیم خیلی خوش گذشت به خصوص به من ولی اون دوتا رو نمی دونم.امیدوارم بهشون خوش گذشته باشه .نیما و بهار عزیز ازتون واسه اینکه وقتتون رو با من گذروندین تنکس البته با اجازه از حق کپی رایت از آقای نیمولی !

توی فست فودی که غذا خوردیم چنتا آدم عجیب و غریب روبروی ما نشسته بودن که با هم انگلیسی بلغور میکردن ؟و من گفتم ایرونین و بهار گفت افغانی اینقدر قیافه هاشون خنده دار بود که نگو .جون میدادن واسه کاریکاتوریست ها یعنی سوژه خوبی بودن واسه خنده من ....وقتی میخواستیم برگردیم به نیما اسم واقعیم رو میگم ولی تو آن شرلی هستی .وقتی رسوندم هتل یادش رفته بود فیلم بابل بهم بده و مجبور شد صدام بزنه و گفت خوب شد اسمت رو گفتی وگرنه روم نمیشد بگم آن شرلی!!!!

بعدشم منو رفتم هتل بازم چند صفحه کتاب و خواب با اینکه اتاق بغلی من با سر وصدای زیاد داشتن فوتبال نگاه میکنن و من خوابیدم.

نمی دونم چرا نصفه شب از خواب پریدم و هرکاری کردم خوابم نبرد و تا صبح غلت زدم و به صداهایی که از راهرو و خیابون میومد گوش دادم و بالاخره ساعت شد 14:30 و من سوار به یه فوکر 100به شیراز برگشتم و هنوز نرسیدم خبر جنایت هولناک شهرم و اینکه میخوام وبلاگم رو باز کنم میبینم فیل+تر شده و حسابی حالم گرفته میشه...........

پاورقی نوشته من.تمام مدت هرچی آژانس گرفتم توی تهرون پراید از آب درمیومد نمی دونم چرا؟

پاورقی نوشته من.اگه بچه ها رو ندیده بودم الان خیلی بیشتر از این چیزی که هستم حالم بدتر بود.در پایان لیلا جون می بوسمت و به امید دیدار دوباره در شیراز.نیما و بهار براتون بهترین آرزوها رو دارم و به امید دیدارتون در شیراز.

اگه این پست خوب نشده نشده دیگه اصلا حالم خوب نیست کلی خط خطیم ................

چرا هیچکس از دروغ سیزده چیزی نگفت؟؟ چرا یادمون رفت مراسم بذاریم براش ؟شاید فکر کردیم سیزده ناراحت نمیشه ها؟اینه ؟چرا رسمهای دیگه را به جا آوردیم ولی این رسم بامزه رو جا انداختیم؟؟

من که میخوام به پاس این روز و بزرگداشت مراسم گذشتگانم چنتا دروغ سیزده باحال بگم؟!

من اصلا از اونایی که براشون اس.ام.اس تبریک سال نو فرستادم و جواب ندادن دلخور نشدم و اصلا هم بهشون بد و بیراه نگفتم !!!

من اصلا از شمایی که بهتون تلفن میکنم و شما به بهونه کار و مشغله زن و بچه و شوشو و نی نی کوچولوی در راه به من نمیزنگین ناراحت نمیشم و به بزرگی خودم میبخشمتون!!!!!!

من از اینکه دوستای قدیمی و جدیدم که باهاشون به نوع های مختلف آشنا هستم دیگه نظری در مورد نوشته های من ندارن گله مند نیستم چون میدونم سر همه این روزا چقدر شلوغه!!!

از اینکه دوست پسر ندارم خیلی ناراحتم و چنتا آگهی واسه شوهر یابی میخوام اینجا بذارم یکی اینکه از هر انگشت من صد هزارتا و شاید یک میلیون تا هنر بریزه و اینکه اصلا عصبانی نمیشم و امممممممممممممممممم بذار ببینم آها اصلا هم با حقوق مساوی زن و مرد موافق نیستم و همیشه هم همه جا میگم مردان مملکتمان از زنان سرترن و هرچی آقامون بگه.تازه چنتا کلاس واسه خیاطی و گلدوزی و اینا ثبت نام کردم !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

تازه خیلی هم اهل مطالعه و کسب اطلاعات روزمره هستم و اینو میتونین از صفحه صفحه خونه من تشخیص بدین!

اصلا هم حرف نمیزنم و به زور منو به حرف میارن و اصلا هم طرفدار خرید کردن و ورزش کردن واسه تجدید روحیه نیستم ......

از همه مهم تر من اصلا از اینکه یکی بذارتمم سر کار ناراحت نمیشوم به خصوص که یه قرار ملاقات باشه و نیاد .باور کن راست میگم اگه نیایی من حسابی از اینکه رفتم سرکار خوشحال میشوم تازه وقتی هم بهت بزنگم جواب ندی که دیگه بیشتر باور کن عین حقیقته (نمی دونم اگه پینوکیو بودم حالا این دماغ دراز من چقدر درازتر شده بود؟؟؟؟)

پاورقی نوشته من.البته این آخری اصلا دروغ نیست ها ...حاضرم با نیچه دوست باشم چون ازش خوشم اومده تا یه حدی....

من دیگه خسته شدم بس که چشمام بارونیه

از دلم تا کی فضای غصه رو مهمونیه؟

من دیگه بسه برام تحمل این همه غم

بسه جنگ بی ثمر برای هر زیاد و کم

نمی خوام چوب حراجی رو به قلبم بزنن

نمی خوام گناه بی عشقی بیافته گردنم

نمی خوام دربه در پیچ و خم این جاده شم

واسه آتیش همه یه هیزم آماده شم

یا یه موجود کم و خالی پرافاده شم

وایسا دنیا وایسا دنیا من میخوام پیاده شم

همه حرف خوب میزنن اما کی خوبه این وسط؟

بد و خوبش به شما ما که رسیدیم ته خط

قربونت برم خدا چقدر غریبی روزمین

آره دنیا ما نخواستیم دل و با خودت نبین

نمی خوام دربه در پیچ و خم این جاده شم

واسه آتیش همه یه هیزم آماده شم

یایه موجود کم و خالی پرافاده شم

وایسا دنیا وایسا دنیا من میخوام پیاده شم....

این همه چرخیدی و چرخوندی آخرش چی شد

این بلیط شانس ..... قسمت کی شد

نمی خوام دربه در پیچ و خم این جاده شم

واسه آتیش همه یه هیزم آماده شم

یایه موجود کم و خالی پرافاده شم

وایسا دنیا وایسا دنیا من میخوام پیاده شم..........

ترانه جدید رضا صادقی همش حرف دل منه .چرا من باید با هرچی آهنگ و شعر و فیلم غم انگیزه همذات پنداری کنم؟چرا خوشبختی دریغ میکنه از اینکه لحظه ای با من باشه؟

چرا زندگی من شده یه علامت سوال واسه خودم و دیگرون؟ چرا تنهاییم هم دیگه از من فرار میکنه؟چرا دلم وقتی میگیره کسی نیست که باهاش راحت باشم و نگران نباشم که ممکنه حوصله منو نداشته باشه؟

چرا همه فکر میکنن رفتارشون به حقه و من نباید ازش دلگیر بشم؟چرا من توی دنیای مجازیم گم شدم بین هیاهوی آدمهایی که از یه جنس بودن و من ازجنسشون نبودم؟

امروز چند روزه که دلم از همه چی گرفته است وقتی اینجوری میشم همش تو خونه کز میکنم تو اتاق خودم و حوصله حرف زدن ندارم.مامان مکیاد کنار تختم و با من حرف میزنه و من دارم نگاش میکنم ولی هیچ جوابی ندارم .و فقط برا اینکه ازم دلخور نشه جوابهای کوتاه آره یا نه میدم و گاهی میگم به من چه مامان آخه چطوری بگم !و اون با تعجب نگام میکنه؟و میگه باز چت شده دختر ؟اتفاقی افتاده توی شرکت کسی بهت چیزی گفته؟

میدونم فرصت زیادی نیست و میدونم توی همین جا همونطوری که روحم پوسیده شده جسمم هم خواهد پوسید و دیگه روزی میاد به زودی که دیگه کسی منو نمیشناسه ولی بازم دارم زور میزنم که از اینجا بروم نمی دونم چرا؟

از این نقشها از این نقاب ها خسته شدم . هیچ حرکتی نیست دیگه مثل کسی که توی شطرنج فقط مهره شاه براش مونده و در محاصره مهره های حریف گیر افتاده و دیگه کاملا بی دفاع و فقط میتونه روی صفحه شطرنج کز کنه و یواشکی هی از مات شدن در بره ولی ندونه که بین مهره ها گیره و نمی تونه فرار کنه از کیش و مات!

تو بگو کم آوردم آره بابا کم آوردم مگه غیر اینه که من هنوز بچه کوچولویی هستم که دنیا رو نتوسته تجربه کنه و تجربه اون از فامیلش و شهرش خارج نیست پس چی که کم آورده!

................................

امروز به دوستی که دلش گرفته بود زنگ زدم ازش میپرسم چطوری بهتری ؟میگه مثل همیشه تو چطوری ؟میگم مثل همیشه خوبم و میخندم و دوباره هر دومون سه چهار باری این سوال رو میپرسیم و بعدشم خداحافظی و صدای بوق تلفن برای هر دوی ما !دیگه حتی نمی تونم به دوستام روحیه بدم دیگه حتی به درد سنگ صبور دیگران بودن هم نمی خورم شاید؟؟؟

شاید دیگه فرصتی ندارم و باید بار ببندم و برم؟نمی دونم مردن سخته یا موندن .همیشه میگم خودکشی شجاعت نمیخواد حماقت میخواد همیشه میگم تسلیم شدن و آویزون کردن یا پریدن نشانه ضعفه ولی چند وقتیه دارم بهش فکر میکنم .خوب میدونم تنها چیزی که منو آرووم میکنه خوابه تنها داروی فراموشی که من تو زندگی سراغی ازش داشتم همیشه وقتی بدحالترین لحظه زندگیم بوده خوابیدم بدون اینکه فکر کنم چی پیش اومده و حالا چرا از یه خواب ابدی فرار کنم؟؟؟

.

.

.

.

یه کتاب از سایت آی کتاب ذخیره کرده بودم که امروز توی شرکت روی کاغذ باطله ها پرینتش و گرفتم و توی راه چنتا فصل ازش خوندم نمی دونم چرا اینقدر به فاطمه شخصیتی از داستان شبیه بودم اونم همیشه سنگ صبور بود و همیشه همه همون جوری که با من برخورد میکنن باهاش رفتار کرده بودن .وقتی داستان رو میخوندم حرفای گلشیری منو یاد حرفای دوستی مینداخت که همش به من میگفت تو بچه ای هنوز دختر تو ساده ای دختر ......میگفت نگاه روشن فکرترین مردا به زن از بالاست و خیلی حرفای دیگه و......

دلم میخواست کتاب رو براتون تعریف کنم ولی ترجیح دادم آدرس سایت رو براتون بذارم که برین و خودتون به صورت آنلاین کتابها رو بخونین .این کتاب از هوشنگ گلشیری به اسم کریستین و کید فکر کنم البته داستانش در عین سادگی یه دنیای پیچیده رابطه است . دیگه حتی سنگ صبورم نیستم دیگه حتی خوب هم نیستم فقط یه بچه کله شقم که به زور میخواد خودشو بین آدم بزرگا جا بده و به حرفای اونا گوش بده فقط همین ازم مونده.....................؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

پا ورقی نوشته من. http://www.iiketab.com/

 دیشب یادم رفته بود آدرس رو براتون بذارم.

پا ورقی نوشته من.۲ امروز مامان گفت بریم بیرون منم گفتم چشم!رفتیم یه جایی که دور تا دور کوه بود و بین کوه مزرعه های گندم سبز سبز رویایی از هر نظر منم چند متری رفتم بالا و روی تخته سنگی در ارتفاع ۹ متری از زمین قرار گرفته بود دراز کشیدم و برا خودم چند صفحه ای از کتاب زن در اندیشه ... خوندم و به آسمون نگاه کردم و بیست عکس از دور تا دور گرفتم و بازم توی هوای نیمه ابری کوهستان دراز کشیدم و فکر کرد................م و چه حالی داد ...حیف که عکسا رو نمیتونم بذارم اینجا.

مالکم خوب به یاد میاره که بهترین سخنگوی ملت اسلام بوده .اون تنها کسی که میتونه جلوی دوربین ها ی خبرنگار راحت بحث کنه حرف بزنه و دلیل بیاره و همین کم کم باعث میشه که اون چهره تر از عالیجناه محمد بشه و شاید باعث حسادت دیگران نسبت به مالکم؟

کندی ترور شد و آمریکا عزادار شد و در همون روزها عالیجناه محمد قرار کنفرانس مطبوعاتی داشت ولی اون به خاطر این واقعه حاضر نشد روبروی دوربین ها بیاد و به جای اون مالکم حاضر شد و سوالات رو جواب داد .یکی از خبرنگارها از مالکم پرسید نظرتون در مورد ترور پرزیدنت کندی چیه؟ مالکم گفت : نفرت سفیدها با کشتن سیاه ها تمام نشد و حالا دامن گیر خودشون شده و باعث میشه که رییس جمهور این کشور کشته بشه !(البته مالکم یه حرفی زد که من نمیدونم توی ترجمه اینجوری ترجمه شده یا نه اون میگه جوجه رو آخر پاییز میشمارن؟!)حرفای مالکم در تمامی روزنامه های اون روز بازتاب داده میشه و تمامی تیتر میزن "جوجه رو آخر پاییز میشمارن "رهبر سیاهان آمریکا ....

همه نگاه ها نفرت انگیز میشه نسبت به گروه ملت اسلام و برای اینکه ملت اسلام از ترکشهای نفرت دور بمون مالکم رو معلق میکنن و اونو برا مدت نود روز مجبور به سکوت میکنن و مالکم ابتدا به این واقعه تن میده چون حس میکنه به خاطر زیاده روی اون گروه درخطره ولی بعدا میفهمه مسئله این نیست بلکه اونا قصد دارن که مالکم کلا از گروه حذف بشه و کم کم به فراموشی سپرده بشه .مالکم با خودش درگیر میشه که آیا گروه رو ترک کنه یا نه؟در همون روزها به دعوت کاسیوس کلی دوست صمیمیش به محل مسابقه اون میره .کاسیوس جوانی که قراره توی رینگ بوکس در مقابل سونی لیستون قهرمان جهان قرار بگیره ولی اون مطمئن که اینبار برنده خواهد بود چون خدا اینو براش خواسته....

مالکم و کاسیوس با هم دعا میکنن و بعد کاسیوس وارد رینگ میشه و مبارزه شروع میشه.لیستون در محله سفیدا زندگی میکنه در خانه ای گران قیمت و عضو ائتلاف هست.

کاسیوس در دور اول و دوم مرتب جاخالی میده و در دور سو که لیستون خسته است اونو شکست میده و قهرمان میشه همه از این پیروزی تعجب میکنن چون همه روی مرده کاسیوس شرط بندی کرده بودن!

در مصاحبه بعد از مسابقه اعلام میکنه که یک مسلمانه و اسمش هم محمد علی کلی هست و این به سرعت در دنیا میپیچه.

مالکم بعد از برگشت به نیویورک در مقابل دوربین های خبرنگاران اعلام میکنه که میخواد یه مسجد جدید تاسیس کنه و از گروه ملت اسلام جدا شده و میخواد خودش فعالیتش رو ادامه بده و مالکم بعد از این تصمیم به کمک دکتر شواربی و خواهرش الا موفق به سفر حج میشه و در حج میفهمه این دین متعلق به سیاها نیست بلکه این دنیا به هر نژادی تعلق داره حتی سفیدا! مالکم طی سفرش به عربستان با ملک فیصل پادشاه زمان خودش دیدار میکنه و با اونا صحبت میکنه و بعد از مراسم حج نامه ای به همسرش بتی مینویسه که در اون قید میکنه اون بارها با مسلمانانی غذا خورده و خوابیده و حرف زده که "سفیدپوست"بودن و اونا اصلا به رنگ مالکم توجهی نکردن و فقط به عنوان برادری از آمریکا بهش توجه نشون دادن اون میگه بتی من با آدمهایی غذا خوردم و حتی از یه لیوان آب نوشیدم که چشم آبی تر و بورتر و سفیدتر از آمریکایی ها بودن و بعد طی نامه دیگه به دوستاش که میخواد توی روزنامه ها چاپ بشه اعلام میکنه دیگه به دیدگاه قبلیش مینی بر اینکه سفیدها دشمن هستن و حق معاشرت با اونا رو ندارن نیست و میگه حاضر دست هر سفیدی رو به عنوان برادر بفشاره!

در نیبود مالکم یه سری بمب گذاری های میشه که نسبتش میدن به اون و در حالی که مالکم از هیچکدوم از وقایع آمریکا خبری نداره و در سفرش به کشورهای آفریقایی خبردار میشه و میدونه که سیاست مدارهای سفید دارن ازش به عنوان سپربلا استفاده میکنن ....

مالکم در آفریقا سخنرانی های زیادی داره با بسیاری از سفیران کشورهای دیگه صحبت میکنه و در دانشگاه های مختلف حرف میزنه و کنفرانس میذاره و بعد از چن وقت به نیویورک برمیگرده .

زمانی که از هواپیما پیاده میشه و وارد فرودگاه میشه یه جمعیت عظیمی از خبرنگارها رو میبینه و خیلی دوست داره بدونه با کدوم آدم مشهور هم سفر بوده و بعد در عین ناباوری میبینه همه اونا به خاطر اون"شریر"به فرودگاه اومدن و به محض ورودش هزاران سو.ال ازش میپرسن و درکنفرانسی که شکل میگیره ازش میپرسن درمورد نامه هاش و مالکم میگه من با دیدن برادرانی که دیگه رنگها رو نمیبینن و فقط انسان بودن من براشون مهم بود از اعتقادات غلطی که داشتم دست برمیدارم و معتقدم هر سفید خوبی میتونه برادر من باشه!

مالکم میگه چن روز بعد پشت چراغ قرمز کنارماشینش یه ماشین که راننده اش یه زن سفیده و یه مرد سفید هم کنارشه و" مرد بهش میگه "مالکم ایکس " وزمانی که من بهش نگاه کردم دستش رو از ماشین بیرون آورد و با لبخند به من گفت :ناراحت نمیشوید اگر با یک سفید پوست دست بدین؟تصورش رو بکنید و آنگاه که چراغ سبز شد به او گفتم من از دست دادن با انسانها ناراحت نمیشوم آیا شما یکی از آنهایید"

مالکم تبدیل به یه رهبر میشه کسی که بدون توجه به نژاد و رنگ و ملیت آدمها قصد داره باهاشون ارتباط داشته باشه و تمام سعیش رو برا گروه میکنه تا به همه نشون بده اون خواهان درگیری بیشتر نیست ولی در حین تبلیغاتش موی دماغ خیلی ها میشه و خیلی دشمن پیدا میکنه تا اینکه در یکی از سخنرانی ها لحظه ای که سخنرانی میخواد شروع بشه توسط پنج سیاه پوست مورد سو قصد قرار میگیره و کشته میشه و اینجوری پرونده خشمگین ترین سیاه آمریکا بسته شد و الکس نویسنده داستان میگه" من هنوز نمی تونم باور کنم که او مرده است و هنوز حس میکنم به فصل دیگری رفته تا مورخین درباره اش بنویسند."

چی شما رو کلافه میکینه؟

منو بی خبری کلافه میکنه یعنی اینکه بی دلیل به من بی مهری کنه بی دلیل منو بین زمین و آسمون بذاره ؟نمی دونم براتون پیش میاد یا نه دوستی بی دلیل از شما رنجیده و بعد بدون اینکه دلیلش رو بگه و بر اساس اینکه خودش مشکل رو میدونه در نتیجه نو پرابلم نیازی به توضیح هم نمیدونه و تا مدتها میره و پشت سرش رو نگاه نمکینه و بعد جوری برخورد میکنه که تازه ازت طلبکاره!!!

خوب مشکل داری بیا بگو چرا رو ترش میکنی؟چرا آدم رو معلق میذاری که ندونه تکلیفش چیه؟؟؟ .

این جز چیزایی که منو خیلی اذیت میکنه یعنی دوستی چه نزدیک و صمیمی چه دور و رسمی بی دلیل با من بدخلقی کنه این منو دیوونه میکنه شاید برای تو یه چیز پیش پا افتاده باشه ولی برا من دیوونه کننده است ؟

من خیلی از دوستام رو در مراحل مختلف زندگی از دست دادم یعنی رفتن از زندگی من بیرون ولی همیشه میدونستم چرا داریم قطع رابطه میکنیم میدونستم دلیل داره این رها شدن !

همیشه هم به دوستام میگم اگه از بودن بامن خسته میشن(که از محالاته! محض احتیاط و محکم کاری) کافیه بدون بهونه تراشی بگن و برن حتی اگه من بی نهایت دوسشون داشته باشم من رفتن و ندیدنشون رو تحمل میکنم شاید اولش یه کمی رنج آور باشه ولی بعدش راحته میدونی چی میگم؟؟؟؟

آدمها مختلفن و ساختار بدنی و فکری متفاوتی دارن شاید تو مثل من نباشی ولی فکر میکنم تمام آدمای دنیا نسبت به یه چیزایی تو زندگی حساس هستن؟نه!

اصلا برو بابا تو نمیفهمی چی میگم ببین واسه کی داریم چی میگیم.....

کاشکی یه روزی بیاد که اینا نباشه که بشه بدون درد به بارون نگاه کرد و ازش لذت برد .کاشکی یه روزی بیاد که دیگه آدمی بدون سقف نباشه و بچه هایی که برا درآوردن خرج خونه آدامس بفروشن.........

پاورقی نوشته من.راستی نوشته های قبلی رو دادم یه دوستی خوند گفت خیلی نوشتش صقیله صقیل یعنی چی؟؟اینو پرسیدم میگه یه جورایی الکی پیچوندتش آخه نگفتم نوشته مال خودمه .شاید راست گفته ولی چرا هیچکی از نوشته های من انتقاد نمیکنه که بابا اینجوری ننویس؟

پاورقی نوشته من.حکمت داستان دماغ رو هیچکی نگفت جایزه اش برا خودم .خودمه مهمون میکنم چمران واسه یه کوه صبحگاهی عالی....

منظور نویسنده از داستان اینه که تا وقتی شما یه عیبی دارین یا مشکلی مردم علاوه به خندیدن به مشکلات شما کمی براتون دلسوزی  میکنن و اگه اون عیب برطرف بشه از سر حسادت بازم مسخره میکنن...

مثل همون که میگه ""زندگی مثل بازی شطرنجه که اگه بلد نباشی همه میخوان یادت بدن و اگه خوب بازی کنی همه میخوان شکستت بدن.""

ژرمینال هم تموم شد خیلی دردناک بود دلم کباب شد .

خوب میخوام داستان دماغ از ریونوسوکه آکتاگاوا رو تعریف کنم .البته اگه بخواین درست یادتون بیاد کیه باید بگم افسانه توشی شون از این نویسنده بوده یادتونه کارتونش رو چند باری گذاشته اون موقع ها که بچه بودیم.

خوب داستان در دهکده ای به اسم ایکه نوئو اتفاق میافته در مرود راهبی به اسم زنچی.البته دماغ آقای زنچی .دماغ این آقا زائده درزای که پنج انگشت طول داشت و سر وتهش به یک میزان کلفت بود و از بالای لب فوقانی به زیر چانه می رسید.....

خلاصه این بنده خدا هرجا میرفت مردم خیلی خودشون رو میگرفتم که جلوش نزن زیر خنده یا به دماغش خیره نشن؟ راهب بخت برگشته مجبور بود موقع خوردن هم یکی رو داشته باشه که دماغش رو با تخته ای نگه داره تا توی کاسه سوپ نیافته ؟!

راهب بخت برگشته گاهی چیزاهایی میشنید که دلش کباب میشد مثلا اینکه زنچی برا این راهب شده که با اون دماغش هیچکی زنش نمیشده و اصلا قصدش نزدیکی به خدا و این حرفا نبوده و .....

اون هر کاری رو امتحان کرده و با هزار جور مرهم و دوا و درمون سعی کرده بود قدری از اندازه اون دماغ کم کنه ولی نشده بود تا اینکه یه روز شاگردی که همیشه مامور نگه داشتن دماغ بود تونست روشی برا کوچیک کردن دماغ استاد گیر بیاره از یه دوره گرد چینی !! اون دوره گرد گفته بود زنچی باید دماغش رو توی آب جوش فرو کنه برا مرحله اول .البته آب باید در حد جوش باشه گرفتین؟ و چون زنچی اگه میخواست دماغ رو در آب کنه بخار صورتش رو میسوزند یه چوبی رو به اندازای که فقط دماغه بیرون باشه سوراخ کردن و روی سطل آب جوش گذاشتن و بعد این بنده خدا سرشو روی چموب گذاشت و دماغش رو توی آب فرو کرد .شاگرد پرسید چیزی حس میکنه یا نه و استاد خیالش رو راحت کرد که کارش رو بکنه وقتی دماغ حسابی آبپز شد مرحله دوم شروع شد .دوره گرد گفته بود باید دماغ پخته شده حسابی له بشه یعنی باید حسابی با پا کوفت روش و بعد با پاش حسابی دماغ نگون بخت رو کوبید تا حسابی له شد و دوره گرد گفته بود در این مرحله زگیل هایی رو دماغ ظاهر میشه و در اینجا باید با موچینی زگیل ها رو درآورد (اگه حالت بد میشه نخون ) خلاصه اینکه شاگرده زگیل ها رو درمیاره و در مرحله آخر پخت مجدد دماغه !!!!!!!!! دماغ رو دوباره تو آب جوش گذاشتن و پختنش و بعد شاگرد که حسابی از کار خودش راضی بود رفت و آیینه آورد و به دست استاد اعظم داد و استاد با ترس نگاهی انداخت و باورش نمیشد که دماغش دیگه دماغ نبود و بینی شده و اون بالا نشسته و حتما یه کمی هم سربالا شده بوده؟؟؟

خلاصه اینکه زنچی فکر میکرد حالا دیگه مردم بهش نمیخندن و پشت سرش لیچار نمیگن و راهب میتونه راحت به کاراش برسه تنهایی ناهار بخوره و از این حرفا....

از فردای اون روز زنچی میدید مردم وقتی اونو میبینن دیگه حتی خودشون رو کنترل نمیکنن و یه دفعه از خنده منفجر میشن و بازهم همون نگاها و همون مسخره کردنها ...زنچی سر درنمی آورد آخه حالا چرا ؟؟ اون که معمولی شده بود چرا مردم بازم بهش میخندیدن؟ زنچی کم کم از این وضع خسته شد و روز به روز عصبی تر میشد و بداخلاق تر و منزوی تر و همه اینا رو از چشم شاگردش میدید و برا همین چند باری با اون بدخلقی کرد تا اینکه شاگرد تصمیم به تلافی گرفت و یه روز عصری که باد میومد و همه جا حسابی سرد بود و اینا شاگرده با تخته چوبی دنبال سگی کرده بود و وقتی به زنچی نزدیک میشد میگفتن مواظب دماغت باش .... و زنچی عصبانی شد و تخته رو ازش گرفت و محکم کوبید تو صورتش و با عصبانیت به اتاقش برگشت و نیمه های شب بر اثر خارش شدید دماغش از خواب بیدار شد و بعد از خاروندنش متوجه شد که دماغش دوبراه برگشته سرجاش و اون دیگه ناراحت و نگران نبود چون مثل سابق شده بود خوشحالیش کمتر از زمانی که دماغش بینی شده بود نبود .

نتیجه اخلاقی قصه رو بگین جایزه بگیرین!

یادمه یه روز سرکلاس بهمون گفت هیچوقت زنها نباید خودشون رو با مردا مقایسه کنن دخترای کلاس زود جبهه گرفتن که چی ؟ما هر کاری که اونا میکنن می تونینم و از این حرفا استاد مثل همیشه لبخند میزد و من هم با شیطنت همیشگی گفتم استاد منم باهاتون موافقم و استاد خنده اش گرفت میدونست الان میخوام یه حرف خطرناک بزنم و گفت خوب دلیلت؟ خندیدم و گفتم آخه استاد ما ازاونا سر هستیم ونیازی نیست مثل اونا باشیم !!تو بگی این پسرای کلاس نزدیک بود مارو درسته قورت بدن که استاد نجاتم داد و گفت خانوم درست میگن .زنها از لحاظ قدرت بدنی ظاهری شاید از مردا ضعیف تر جلوه کنن ولی در عمل از مردا قوی ترن .زنها میتونن مشکلات رو هرچنتا زیاد تحمل کنن و بجنگن ولی مردا تحمل تنهایی روبرو شدن رو ندارن.وقتی داستان ژرمینال رو خوندم اینو فهمیدم .زنهای که زولا خلق میکنن با درد میسازن .مثلا زن ماهو در چند روز دختر کوچولوش از گرسنگی میمره شوهرش در اعتصاب کشته میشه .پسر بزرگش در حین نجات خواهرش از زیر آوار معدن کشته میشه و در پایان کاترین که یکی از نون آورای خونه است و دختری که فقط 16سالشه زیر آورا جون میده ولی این زن تسلیم نمیشه و در سن 40سالگی میره اون پایین که سه تا بچه دیگه اش رو نجات بده و از پدر شوهرش مراقبت کنه.

نمیدونم اگه یه مرد بود چی کار میکرد ولی می دونم توی مسایل عاطفی پسرا خیلی زود کم میارن .......

خوب در پایان به قول استاد زن و مرد قابلیتهایی دارن که میتونن باهام یا بدون هم ازشون استفاده کنن ولی مقایسه و اینکه کی قوی تره مسخره است.

دکتر جان امیدوارم هرجا هستین سال خوبی براتون شروع بشه و امیدوارم بتونم یه بار دیگه ببینمتون.

حالا با سیمین میخونم نمی دونم چرا شاید چون بچه ها امروز توی شرکت اینو انداختن سر زبونم!!

من از اون آسمون آبی میخوام

من از اون شبهای مهتابی میخوام

دلم از خاطرهای بد جدا

من از اون وختای بی تابی میخوام

من از اون وختای بی تابی میخوام

من از اون آسمون آبی میخوام

من از اون شبهای مهتابی میخوام

دلم از خاطرهای بد جـــــــــــدا

من از اون وختای بی تابی میخوام

من میخوام یه دسته گل به آب بدم

آرزوهامو به یه حباب بدم

سیبی از شاخه حسرت بچینم

بندازم رو آسمونو تاب بدم

گل ایوون بهاردل من

یه بیابون لاله زاره دل من

من از اون آسمون آبی میخوام

من از اون شبهای مهتابی میخوام

دلم از خاطرهای بد جــــــــــــــــدا

من از اون وختای بی تابی میخوام

من از اون وختای بی تابی میخوام

مثل یک دسته گل اقاقیا

دلم آواز میکنه بیا بیا

تو میری پشت علفا گم میشی

من میمونم گل اقاقیا

گل ایوون بهار دل من

یه بیابون لاله زار دل من

گل ایوون بهار دل من

یه بیابون لاله زار دل من

میگم من عاشق فلوتم و ساکسیفون میخنده که چقدر متفاوت !میگم من عاشق شبهای مهتابیم و آسمون پر ستاره دلش و میگیره و غش میکنه به خنده که چه شود ! میگم من عاشق سکوتم ولی از تنهایی میترسم میمیره از خنده که بابا تو دیگه کی هستی؟

میگم من از خودم لجم میگیره ولی از اینکه ازم تعریف میکنی حض میکنم میکوبه پشتم که بابا بس کن!

میگم همه میگن من مغرورم با اینکه همیشه توی دوستی این من بودم که پیشقدم شدم توی کارا ......

این من بودم که آشتی کردم اگه قهر بودیم این من بودم که اولین بار تولدت یادم بود این من بودم که اگه اشتباه میکردیم قبول میکردم این من بودم که همیشه میشکستم و ..... و حالا دیگه ساکتی دخترجان؟نمیخندی چرا ؟مسخره نمیکنی چرا؟

چشمام بارونیه به اندازه آسمون امروز و احتمالا فردا .......

راستی دخترجان امروز هوا بارونی شد از تاکسی پیاده شدم و چندکیلومتری پیاده اومدم دلم بارون میخواد تا خیسم کنه حتی کاپشنم رو میندازم رو دستام و راه میافتم میدونم اونایی که میبینن میخندن که دیوونه است شاید!!!!

دلم پرپر میزنه واسه اینکه توی کوچه های خلوت شهر بخونم و برقصم زیر بارون!!!

شبها با ستاره ها حرف نمیزنم دخترجان باورت میشه دیگه کاری به دب اکبر ندارم و دستم رو دراز نمیکنم واسه ستاره درخشانی که اون ته ته باورت میشه دخترجان!

دیگه شبهای مهتابی راحت میتونم بروم زیر آسمون راه بروم و حرف بزنم دیگه حالم بد نمیشه باورت میشه دختر جان عاقل شدم؟!

ولی هنوز یه عیبی تو من هست هنوزم با بوی کاهگل بارون خورده مست میشوم باورت میشه گاهی اینقدر مست میشم که تعادلم رو از دست میدم و درد دلم میریزه بیرون و بهت فحش میدم به تو به روزگار به سیاهی مستی خودم باور کن!

این عیب از بچگی روم بود همیشه برا این بدمستی ها کتک خوردم برا اینکه همیشه اون گوشه دیوار آشپزخونه که گچش ریخته بود رو خیس میکردم و مینشستم به خوش گذرونی و یادم میرفت باید ظرفا رو بشورم و جارو بکشم و ....؟؟ باورت میشه دخترجان!

هنوزم عاشق بوی علفای بارون خورده ام و سبز میشم با بهار و هنوز عاشق میشم تو پاییز و نمیدونم چرا بهار من همیشه فارغم!!!!!!!!!

هنوز با آهنگای غمگین گریه ام میگیره با اینکه من عاشق نیستم ولی زود بغضم میگیره چرا دختر جان؟

هنوزم میخوام هدیه بدم میروم برا دوست و آشنا دیوان حافظ میخرم بدون اینکه بپرسم دوستش دارن یا نه باورت میشه دخترجان؟

هنوزم گاهی خوابت رو میبینم خواب بچگی که نکردم و نکردی خواب عشقی که نداشتم و داری خواب رفتنم و موندت توی این جاده باورت میشه دخترجان!

هنوزم گاهی عاشق کسایی میشم که وجود ندارن هنوزم دلم سیاوش میخواد هنوزم دلم رزم میخواد با سهراب باورت میشه دخترجان!

وقتی شماعی زاده رو میبینم میشینم و گوش میدم به آهنگهاش با اینکه دوسش ندارم میدونی چرا؟ چون با هم آهنگاش میخوندیم و دلمون میسوخت که هیچکی دوسش نداره یادته دختر جان؟

هنوزم برام قبیله یعنی یه نفر ؟

هنوزم دلم یه آسمون آبی میخواد هنوزم سکوت میخوام ولی تنهایی نه میدونی چقدر میترسم تو تنهایی؟!

هنوزم دلم اون سوپ گرم رو میخواد با اون فلفل سبزایی که اشک هردوتامون رو درآورد اون کلم پلو با ترشی لیمو اون املت با دوغ وای وای دلم میخواد باشی بغلم کنی تا همه بغض هایی که همیشه گفته بودم چو بیایی میگم رو بگم ولی نشد که بگم باورت میشه بعد این همه سال؟؟

فکر نکنم یادت باشه چون شش روز از عید گذشت و تو به هم تلفن نکردی تا عاقبت من تلفن کردم و بهونه آوردی که رفتی لواسون واسه تعطیلات و نبودی !!

دیگه هیچکی یادم نیست مثل اینه که من مردم و خودم خبر ندارم شاید چون تنم هنوز گرمه و گاهی این لعنتی میتپه شاید ؟؟؟

از هیچکی توقع ندارم یادم باشه یا بهم تبریک بگه ولی دل بی صاحبم تو رو میخواد که باشی و معنی کنی برام شعرای تنهایی و سکوتم رو.....

چرا همه تون فکر میکنین این منم که باید بهتون یادآوری کنم بابا هنوز دوستیمون سرجاشه چرا من باید این همه راه بکوبم بیام دیدنت چرا تو نمیآیی ؟چرا نباید بپرسم؟چرا تو دوستی تو این کارا برام نکردی دخترجان؟ نگفتی منم دل دارم گاهی ؟؟؟

چرا تا وقتی من اینقدر دوستت نداشتم تو شیفته من بودی و وقتی من خواستمت رفتی و مثل ستاره سهیل گم شدی و دیگه نه یادی نه خاطره ای؟؟چرا اینجوری میشه؟شاید هیچوقت نباید دوست داشته باشم کسی رو دخترجان؟

راستی دلم سفر میخواد به یه جای دور ولی این بار میخوام همراهانی باشن که حرفای منو بفهمن میخوام وقتی بارون میاد دیوونه میشم کسایی باشن که بهم نخندن .دلم میخواد وقتی کاهگل نم خورده بو میکنم به کودکی من نخندن .میخوام وقتی تو خواب گریه میکنم آرومم کنن.تو که خیلی وقته همراه نیستی باورم نمیشه ولی میدونم نیستی ...

                                                                                                     سپاس ....

الان برگشتم از سفر یک روزه به پاسارگاد جای همه رو خالی کردم و کلی عکس یادگاری از مقبره که حالا یه عالمه داربست فلزی دوره اش کرده بود گرفتم و بلند بلند حرف زدم که اگه خوابه بیدار بشه .بهش گفتم به خدا کوروش جان نخوابی ها که ما هیچ کدوم بیدار نیستیم .خلاصه اینکه بعد از سالهای دوری تجدید دیدار کردم تقریبا از 5سالگی دیگه سراغش نرفته بودم نه اینکه از خونه ما دور باشه نه (فقط 86کیلومتر تا خونه ما فاصله است)! برا اینکه بابایی هیچوقت خدا فرصت بیرون بردن مارونداشته هرچی یادمه تا بوق سگ کارمیکرده و امسالم اومد یه حالی به من بده که از فردا باید بروم سرکار و بنده رو به آرزوی دیرینه رسوند که ناکام از دنیا نروم.میخواستم برم اون بالا ولی یه دهزارتا حفاظ و اینچیزا گذاشته بودن که یکی مثل من نتونه بالا بره به خودم گفتم هروقت گواهی نامه بگیرم حتما یه شب میرم سراغش و هرچی تو دلمه تو این چند ساله بهش میگم .از دور فقط براش یه بوس کوچولو فرستادم و بهش گفتم تا دفعه بعد که میام اگه بودی برات میگم که"" چرا اومدی اینجا !چرا اصلا مغزت و به کار انداختی این همه ادعای حقوق بشرت شد؟! چرا باید یه عمری چماق بشی تو سر این کور و کچلها که ببین کوروش کی بود تو چی شدی؟ چرا باید یه عمر بهمون بگن فرزندان کوروش رو ببین هیچی نشدن؟چرا تو این همه از خودت استعداد بروز دادی هان؟نگفتی بعدیا که میان که خنگ تشریف دارن که تنبل که دروغ گون که مردم آزار که حق مسلم دارن که ......چی کار کنن ؟که تو اومدی با اون منشورت دست و پاشون رو بستی؟؟نگفتی اگه دروغ نگیم خفه میشم اگه دزد نباشم از کجا بیارم بریزو به پاش کنیم ؟نگفتی اگه ....""

خلاصه نزدیک بود روزمون خراب بشه ولی به خیر گذشت و منم تونستم هی بهش بگم یواش برو سبقت نگیر وای آرومممممم !!حالا برگشتم و مینویسم .

پس اگه میتونین منو به یه معدن زغال سنگ ببرین که دخترها واگنهای زغال رو هل میدن برا اینکه به بالا برسه بهم بگین .من دلم میخواد بروم اون پایین ببینم تا چند درجه میتونم تحمل کنم. دلم میخواد بدونم هنوزم به حقشون نرسیدن یا رسیدن تونستن تغییری رو که اون همه براش گرسنگی کشیدن بدن یا نه؟؟ این آخری واقعان جدی بود...

بازم این من بودم که اولین مرگ بشریت رو میدیدم له شدن آدمهارو زیر چرخ های زمان حس میکردم من بودم که همراه هزاران انسان دیگه توی ساختن اهرام رها شده بودم این من بودم میان هزار تا آدم دیگه سنگهایی را میاوردم تا هوس یه شاه رو ارضا کرده باشم .این من بودم که مرگ هزار آدم رو می دیدم تا مقبره ای در حد یه آدم مثل خودم و شاید پست تر از خودم بسازم من تاخت میزدم سیری شکمم رو با از دست رفتن آزادی و نمی فهمم چرا تن به این کار می دهم به هرحال من میمیرم چه زیر سنگینی این بار و چه از گرسنگی ولی من بازهم می خواهم باشم .فرار میکنم می بینم خودم را که در هزار توی تاریخ میدویدم با ضربه خنجری از پشت افتادم روی خاک درد میپیچه از پهلوم و بالا میاد ولی خونی بیرون نمیریزه و ناگهان صدای سم اسبانی که به تاخت به سمت من میان می خوام بلند شوم ولی نمی تونم میدونم کجا هستم خوب میدونم میانه میدان جنگ ایرانیان هستم و تورانیان خوب میدونم پایان چیه دلم میخواد همون جا بمونم و زیرب سم اسبان له بشم ولی ناگاه میشوم گردآفرید و رودروی قهرمان توران قد راست میکنم اوه خدایا بازهم همان تکرار بازهم همان جنگ باز هم همان فرار و همان نگاه که قلبم رو آتش زد آری من عاشق میشوم و او نیز هم ولی امانم نمیدهد من پرت میشوم و کسی میکشد و میبرد مرا آه خداا این منم مصلوب با تاجی از سیم و بی جامه بر صلیب تاریخ و دستهایی که سوراخ شده به جهل انسانهایی که عطش عشق نداشتن و عاشق نبودن و هنوز بوسه رو نمیشناسن ..... باز دستی از پنهان موهایم رو میکشد و بازهم تکرار و تکرار ...... و اکنون اسیرم و مرا به بازاری میبرن که بفروشن به بالاترین قیمت و میبینم که لباسم را میدرند و برهنه ام میکنند در میان هزاران چشم هرزه تاریخ. چشمهایم را میبندم و فقط جیغ میکشم ولی نمیشود نمیگذارند از خواب بیدار شوند وقتی چشمهایم را باز میکنم باز میان کشته شدگانم بازهم من در اسطوره ام .اینبار کی هستم؟؟ اوه اینبار من تهمینه ام و این سهرابم است در میان آغوشم .چشمانم اشکبار است و قلبم سنگ شده است آری چشم میگردانم و میبینمش مردی که روزگاری عشقم بود .اوه خدایا درد و عشق و نفرت و کودکم که میان دستم بازیچه هوس کیکاووس و افراسیاب شده است و بازهم میگریم و چشمامو میبندم و فریاد میزنم نـــــــــــــــه .............

میشوم مردی در میانه دماوند آری این منم که برای تعیین مرز کشورم جان میبازم .جانم میشود تیری در چله کمان و پرتاب و خوب میدانم که تمامی دشتهای کشورم را زیر پا خواهد گذاشت میدونم جونم تعیین کننده خاک من است .آری میشوم آرش میشوم مردی تنها میانه کوه هنوز صدامو میشنوی اگه بادقت به کوه گوش بدی.

تمام نمیشود این کابوس .............من یهودی میشوم در اردوگاه نازی ها .خدایا به جرم دینم مرا مجبور به کار اجباری میکنند وقتی نتوانم کار کنم وقتی از درد بمیرم آنها مرا و خانواده ام را خواهند سوزاند و انگار میکنند هرگز نبوده ام .مرا میسوزانند ولی من دوباره جان میگیرم و چون ققنوس از آتش برمیخیزم ولی کابوس همچنان ادامه دارد میشوم ایرلندی تنهایی که برای لقمه ای جان باید مثل سگ برای این انگلیسهای لعنتی جان بکند و من مبارز میشوم و میجنگم و میمیرم و خونم میپاشد به پرچمی که در دستان تاریخ است.میشوم دختر بوسنیایی که در میان دستان هرزه صربهاست .لعنت به همه تون که به جرم زن بودنم منو عذاب میدین و گریه امان نمیدهد و تیری که نمی دانم از کجا جا خوش میکند روی پیشانیم و خون است که میپاشد و می بینم خنده های مستانه مردانی که سرخوش اند از تیری که به هدف خورده....

حالا آرام گرفته ام هیچ صدایی نیست میدانم از جنگ گریخته ام میدانم تنهایم و روی زمین خوابیده ام اینرا از سردی و خیسی زیر پایم میفهمم .چشم باز میکنم کجای تاریخ ایستاده ام چرا این همه سکوت است و سکون ؟؟؟چرا هیچ انسانی نیست اینجا کجاست؟؟ چرا اینجا ناشناخته است ؟و همین طوری چراهای دیگه سرازیر میشود از مغزم و بعد صداییی که سکوت رو میشکند و خنده کودکانه ای که در هوا موج میزند پسرکی دورتر ایستاده و میخندد و برام دست تکون میده و خوب نگاه میکنم مرغزاری پر از سبزی و سکوت و میبنمش که با گاوی تنهاست میانه مرغزار و ناگاه قد میکشد و بزرگ میشود و فریدون میشود و و میآید به جنگم و مرا به بند میکشد در دماوند و آری این منم اژی دهاک همانی که ضحاکش میخوانید همانی که فریدون به بند میکشد ........و حالا تنهایم میانه دماوند خاموش و گاهی میگریم بر سرنوشتم بر مارهایی که تاریخ مرا محکوم به داشتنش کرده بود و منی که فریب خوردم و اکنون تنهایم و فریاد میزنم و فحش میدهم به تمامی تاریخ و خوب میدانم هرجا باشد الان چنگ میاندازد و میبرد مرا باز به جایی که از آن من نیست........

بازهم جنگ بازهم کشتار بازهم دستهایی که بریده میشه قلبهایی که بدون عشق خاموش میشن و من میشوم مادران آنها و میگریم و سینه چاک میدهم و صورت میخراشم و ضجه میزنم و دیگه نیستم و ..........دست تاریخ چشم هایم رو میبندد و آرام از پشت سر هلم میده .التماس میکنم فقط یه شب و میگه وقتی نیست هزار راه دیگه مونده و هزار جسمی که منتظر این روح هستن و روحم را میبینم سوار بر ارابه ای میبینمش جیغ میکشه و گریه میکنه ولی تاریخ دستاشو میگیره و سیلی محکمی بهش میزنه و میگه خفه شو تو امشبم باید بری می فهمی داستان های من منتظرن و دیگه روحم آروم میشینه و بغض میکنه و هق هق میکنه و من هزار بار میمیرم و زنده میشوم با هزار جسم با هزار زمان و با هزار زخم...

من میشوم فرهاد و میشکافم دل سنگ را و به خاطر شکستن دل سنگی محکوم میشوم به از دست رفتن شیرینم .میشوم بهرام و از دست میروم به خاطر هیچ و ناگاه میشوم اتللو و شاه لیر و مکبث و دوباره میشوم کودکی که پشت دری ایستاده و دزدکی به حرفای استاد گوش میده. میشوم پسر آشپز قایم مقام و میشوم شوق در چشمانش که عاشقه و میشوم خون در قلبش و میشوم امیرکبیر و حالا میبینم افتاده ام میبینم بازهم قربانی شده ام قربانی هزار جهل و هزار نیرنگ شوم این مردم .حالا تیزی تیغی بر رگهایم رو احساس میکنم و با زهم خون میپاشد بروی کف سنگی حمام و میبینم که باز اشک میشوم در چشمان امیر.

بازهم تمام نمیشود و من باید بروم شاید محکوم شده ام به دیدن این خواب و هر لحظه هزار کس میشوم و ناگاه هیچکسم و هزار بار میمیرم و زنده میشوم و هزار تن میشوم هیچکدام نیستم و تاریخ میشود شلاقی بر گرده من و هزاران آدمی که با منند و میشوم بردگانی در کشتزارهای پنبه ویرجینیا.....................

تنم خسته است و روحم خسته تر هر دو در فراریم از همدیگه ولی این خواب اوه کی تمام میشی آخه چرا زنگ نمیزنی چرا بیدارم نمیکنین؟ و حالا صدای موسیقی میآید می ترسم از اینکه چشم باز کنم آروم با دستام جستجو میکنم و نرمی چیزی که زیرمه رو حس میکنم و صدا بلندتر میشه می ترسم در بزم خیام باشم و یا بزمی دیگه آروم چشم باز میکنم توی اتاقم هستم و این صدا مربوط به زنگ بیدار باشه منه و آروم چشمهام می بندم برا 4 دقیقه دیگه میخوابم و این تنها لحظه ای که من آرومم و خستگی تمام دیشب رو از تنم بیرون میاره.............